Zo Leg Ut: Ajax en de zelfdestructie

Na de knetterende Klassieker van vorige week liepen de temperaturen dit voetbalweekend heel wat minder hoog op, zowel letterlijk als figuurlijk. Er werden zelfs wat wedstrijden afgelast vanwege de aanhoudende vorst. Hierdoor lopen zowel AZ als Twente nu een wedstrijd achter, wat altijd jammer is voor de spanning in de titelstrijd.

Feyenoord op de goede weg
Feyenoord trok de goede lijn van vorige week door en boekte een solide 0-2 zege in de Nijmeegse Goffert. Op de wedstrijdinstelling van de Rotterdammers was niets aan te merken, want gedurende de hele wedstrijd waren ze feller en meer gedreven dan de spelers van NEC. Aangezien het in recente verledens regelmatig mis ging na een mooi resultaat tegen een grotere club biedt de prestatie in Nijmegen perspectief. Als Feyenoord dan ook nog wat meer rust aan de bal krijgt kan er heel misschien nog iets heel moois gaan gebeuren, daar in Rotterdam-Zuid.

Fred Rutten is geen winnaar
Psv deed maar weer eens een Ruttentje. Niet voor het eerst dit seizoen waren de Eindhovenaren de betere ploeg, dit keer op het Almelose kunstgras tegen Heracles. Maar wederom lieten de Lampies het afweten op het gebied van winnaarsmentaliteit. Want ondanks het zichtbare klasseverschil kwamen de Heraclieden gewoon langszij en werden daarmee beloond voor hun prima wedstrijdinstelling. Het heeft er zo langzamerhand alle schijn van dat Fred Rutten het willen winnen er gewoon niet in krijgt, daar in Lampegat. Dat biedt dus veel perspectief voor de naaste concurrenten Twente en AZ. En héél héél misschien kan er in Rotterdam optimaal geprofiteerd worden van de almaar voortdurende Eindhovense misstappen.

Ajax-Utrecht. Tsja…
Tsja, en dan Ajax. Na de oorwassing van vorige week in de Kuip stond er wederom een beladen duel op het menu. FC Utrecht kwam op bezoek, en de Utrechters hadden de afgelopen drie competitieduels tegen Ajax gewonnen, waarbij de 6-4 thuiszege van november 2011 het meeste opzien had gebaard, Een wraaklustig en geladen Ajax mocht dus verwacht worden.
Helaas voor de hoofdstedelijke voetballiefhebbers legde Ajax een bijzonder armetierig potje voetbal op de mat. Het zeker niet groots spelende Utrecht boekte eigenlijk een vrij eenvoudige 0-2 overwinning, waarmee de Domstedelingen de eerste club in de eredivisiegeschiedenis zijn die twee seizoenen achter elkaar de volle winst tegen Ajax haalt.

Slappe excuses
Treurnis en droefenis in de Arena dus. Het belabberde spel was volgens veel kenners, waaronder ook trainer Frank de Boer, te wijten aan de vele jeugdige invalkrachten waarvan noodgedwongen gebruik moest worden gemaakt. Hetzelfde slappe excuus dus als toenmalig Feyenoord-trainer Mario Been tijdens het dramatische seizoen 2010/2011 gebruikte. Een zwaktebod en een ontkenning van de realiteit. Want trainers die falen mogen best de hand in eigen boezem steken. Het is echter niet alleen de trainer die schuldig is. Het is namelijk niet bepaald een groot geheim dat het binnen Ajax al tijdenlang rommelt en rammelt aan alle kanten. Het is bestuurlijk en organisatorisch een ongekende chaos en de zogenaamde Ajacieden in hart en nieren vechten elkaar op sneue wijze al tijdenlang de tent uit. Eigenbelang boven clubbelang.

De derde ster: Een vergiftigd geschenk
Het is natuurlijk wijsheid achteraf, maar die luidbejubelde 30e landstitel van afgelopen seizoen blijkt nu een vergiftigd geschenk, zoals de Vlamingen dat zo mooi kunnen zeggen. Want ook vorig seizoen was het een en al gedonder en gelazer in en rond de Arena. En ook toen was er paniek vanwege de matige resultaten en het matige spel. Omdat de concurrentie er vorig seizoen ook een potje van maakte kon Ajax er op het laatst alsnog met de titel vandoor gaan. Waarna de stemming helemaal omsloeg en het Hallelujah niet van de lucht was. De eerstvolgende Champions League-winst was slechts een kwestie van tijd, en na het binnenhalen van Twente-vedette Theo Janssen was de 31e landstitel eigenlijk een formaliteit.
Hoe hard en ontluisterend is de realiteit een half jaar later. De interne janboel en de deerniswekkende machtswellust van zogenaamde clubmensen heeft er voor gezorgd dat het ooit zo trotse Ajax een zieltogend patientje is geworden. Met weinig vooruitzichten op beterschap, dat ook nog. Want het ontluisterende transferdrama van Mounir El Hamdaoui is een teken aan de wand. Het is dieptriest en tegelijkertijd hilarisch dat de Nederlandse recordkampioen zichzelf zo enorm te kakken zet. Hilarisch omdat de Amsterdamse arrogantie in den lande niet bepaald tot grote sympathie heeft geleid. Dieptriest omdat Ajax er eigenlijk wel gewoon bij hoort, net zoals Feyenoord toonaangevend hoort te zijn in Nederland.

Echte clubliefde vs successupporters
Het grote verschil tussen beide voetbalgrootmachten mag inmiddels duidelijk zijn. Bij Feyenoord liet het Legioen vorig seizoen zijn onvoorwaardelijke liefde blijken, door er te zijn in slechte tijden. In voorspoed en bij tegenslag. In Amsterdam zal daar intussen met jaloerse blik naar gekeken worden, want na een paar matige resultaten laat de Ajax-aanhang het behoorlijk afweten, waardoor Ajax-Utrecht in een halflege Arena werd afgewerkt. Echte supporters steunen hun club juist in moeilijke tijden. Echte supporters blijven niet weg als het even wat minder gaat. Echte clubliefde verdwijnt niet door belabberd voetbal en slechte resultaten. Echte clubliefde laat het eigen ego voor wat het is en stelt de club op de eerste plaats. Of ze dat in Amsterdam ooit zullen gaan snappen en voelen is maar zeer de vraag.