Nog een week voor we allemaal om 20:00 twee minuten onze muil moeten houden uit respect voor de gevallenen uit WOII en oorlogsslachtoffers wereldwijd. Twee minuten waarin we ons best gelukkig mogen prijzen als übermenschen in de Eerste Wereld dat we niet in Syrië, Libië, Afghanistan of een ander godvergeten hellegat geboren zijn. Twee minuten om je in te voelen in mensen die zich dagelijks afvragen of ze het eind van de dag gaan halen, of ze verkracht, gemarteld, mishandeld, misbruikt, of vermoord gaan worden. Twee minuten om eraan te denken dat ook wij geld spenderen aan de horror die zich in oorlogsgebieden afspeelt. Ons geld, jouw geld. Twee minuten PaarsIII negeren en de puinhoop die ze van dit land aan het maken zijn. Twee minuten waarin je je kunt afvragen of daders niet ook slachtoffers kunnen zijn, of we de kracht van hersenspoeling niet onderschatten, of dat we er klakkeloos vanuit gaan dat daders vrijwillig aan de verkeerde kant hebben gestaan door een ziekelijk masochistische inslag. Twee minuten waarin we mogen juichen voor het feit dat de zieke Bin Ladens, Husseins en Khadaffi’s uiteindelijk aan het laatste eind zullen trekken. Twee minuten stil. Twee minuten geen Twitter. Twee minuten geen Whatsapp. Twee minuten.
