Trapt rechter in selectieve geheugenverlies engbek Jasper S.?

Vorige week werd ik ineens van mijn bed gelicht. En in de boeien afgevoerd. Ik zou op valse gronden kinderbijslag hebben geïnd. Voor een totaalbedrag van inmiddels 140.000 euro. Op het politiebureau begon een broodmager mannetje vreselijk tegen me uit te varen. ‘Dus jij denkt echt dat je hiermee weg komt?’, beet de bebrilde röntgenfoto me toe. Ik, verbouwereerd: ‘Wat bedoel je precies, schreeuwlelijk?’ Hij: ‘Dat weet je donders goed. Je hebt ons jarenlang op de mouw gespeld dat Fred en Bert je zoons zijn. En ons zodoende voor een vermogen aan kinderbijslag ontfutseld. Je hebt uitkerende instantie de Sociale Verzekeringsbank belachelijk gemaakt. Want je hebt helemaal geen zoons. Je hebt ‘gewoon’ je twee tuinkabouters Fred en Bert genoemd. En ze vervolgens in het geboorteregister in laten schrijven als Fred en Bert Broekhuisen. Oplichter die je bent. En daarom zal je nu wegrotten in de gevangenis.’

Kort en bondig: al na anderhalf uur liep ik samen met mijn publiciteitsschuwe advocaat Bram Moszkowicz het politiebureau uit. In afwachting van een half miljoen euro schadevergoeding. Vanwege smaad. Want, zoals Bram terecht stelde: ‘Het geeft als overheid geen pas om zo lichtzinnig om te gaan met de ‘dissociatieve fugue’ waaraan mijn cliënt zo overduidelijk lijdt. Deze attitude van de overheid is abject en infaam. Mijn cliënt weet niet beter dan dat Fred en Bert zijn bloedeigen zoons zijn. Anders was hij er ook niet jaarlijks mee naar De Efteling gegaan. En dan kunt u eigenwijs blijven wapperen met die vergeelde aankoopbon van Tuincentrum Hogenelst & Zonen zo veel u wilt. Feit blijft dat mijn cliënt zich niets van de aankoop van twee tuinkabouters kan herinneren. Simpelweg omdat zijn selectieve geheugen deze sprong terug in de tijd niet toestaat. U moet zich diep schamen, mijne heren. Deze dwaling komt geheel voor uw rekening. En zal een flinke bres slaan in uw financiële tegoeden.’

Opluchting

Net als alle andere Nederlanders voelde ook ik opluchting nadat bekend werd dat er een DNA-match was in de 13 jaar oude moordzaak Marianne Vaatstra. Maar al gauw werd die vreugde getemperd door het bericht dat de vermoedelijke dader Jasper S. in 2009 al een alibi in elkaar heeft geflanst. Na een wilde rit in een gestolen auto claimde Jasper S. zich niets meer van deze dollemansactie te kunnen herinneren. Vanwege de psychische stoornis ‘dissociatieve fugue’.

Frank en vrij

Je hoeft geen raketgeleerde te zijn om nu al de insteek van de verdediging van de advocaat van Jasper S. te doorgronden: ‘Natuurlijk weet mijn cliënt zich niets van zijn fatale ontmoeting met Marianne Vaatstra te herinneren. Het ultieme bewijs daarvoor is dat mijn cliënt frank en vrij zijn medewerking heeft verleend aan het recente grootschalig DNA-verwantschapsonderzoek. Met een bezwaard geweten had hij daar natuurlijk absoluut van afgezien.’

Wurggreep

Gelukkig voor Jasper S. ben ik geen rechter. Want ik zou met een voor hem pijnlijke variant komen. Mijn beoogd betoog in het kort: ‘U zegt zich niets van deze walgelijke daad te kunnen herinneren. En dus ook niet van alle andere walgelijke daden die u door uw karakterdefect ongetwijfeld heeft gepleegd. Om een lang verhaal kort te maken: u komt natuurlijk nooit meer vrij. En dat is een belachelijk lage straf. U heeft, nog los van uw gruweldaad, door uw stilzwijgen immers moedwillens 13 jaar lang een compleet dorp in een wurggreep gehouden. Om over het extra leed dat u de ouders van Marianne Vaatstra heeft aangedaan, nog maar te zwijgen. Welk straf ik u ook opleg: hij zal altijd te laag zijn. Walgelijke lul die je bent.’

Déjà vu

De praktijk zal, vrees ik ernstig, helaas anders zijn. Er zal altijd een advocaat te vinden zijn, die zich voor het gruwelkarretje van Jasper S. wil laten spannen. In ruil voor gratis publiciteit. Ik heb namelijk een afgrijselijke déjà vu. Even terug in de tijd. In 2001 verdween de met de Nuenense huisarts Edwin ten Winkel getrouwde Filippijnse Bebe Paña spoorloos. Peter R. de Vries heeft destijds veel aandacht besteed aan deze zaak. De doodenge Edwin ten Winkel verklaarde met een stalen gezicht en in alle toonaarden dat Bebe was teruggekeerd naar haar vaderland. Hij creëerde zelfs een alibi voor dat verzonnen verhaal. Vier jaar later bleek dat Bebe was ingemetseld. In een muur van het huis van Edwins tweelingbroer. Uiteindelijk kwam de horrorarts met de schrik vrij.

Bidden

Ik heb dit nooit kunnen verkroppen. En had een complete wegtrekker toen niet veel later opnieuw een Filippijnse onder het dak van Ten Winkel onder vreemde omstandigheden het leven liet. Tot op de dag van vandaag vraag ik me af in wat voor een bananenrepubliek we hier leven dat zo’n nietsontziende hufter hier vrij rond kan lopen. Ook in het geval van Jasper S. houd ik mijn hart vast. Ik kan alleen maar bidden dat ik het te somber inzie.

Ton
Meer Ton? → TypischTon.nl