Het was de bedoeling om een fijn stukje proza over de zomer te schrijven. Zon, strand, zee en mojito’s. Maar de temperatuur is nog maar amper boven de vijftien graden Celsius uitgestegen of de gemiddelde Nederlandse Jan Lul loopt er al weer bij als de eerste de beste fokking toerist die te weinig geld heeft voor een fatsoenlijke outfit. Een net niet passend mouwloos t-shirt met armpitten als zompige pollen rottend gras, bollend over een pens waarop met gemak drie bier kan staan. Een korte broek in alle kleuren van de regenboog, zo eentje die pijn doet aan de ogen. Of als het even tegenzit zelfs een afritsbroek. Heb meelij lieve heer. Dan weet je écht helemaal zeker dat het een Hollander is. Maar het ergst van alles is het schoeisel van deze Neanderthaler. Wat hebben wij een godgloeiende tyfushekel aan Teva sandalen zeg. Volwassen mannen in van die foeilelijke zwartplastic schoenen met gaten en o zo handig klittenband. Afgewerkt met een kek kleurtje in de zool. Je bent toch geen kind, kerel! Vaak ook nog met hun inbleke voeten in witte sportsokken gestoken. Dat krijg je als je geen flauw benul hebt van de laatste mode. Dan loop je erbij als de eerste de beste mongool. Want al die lelijkheid zult u in Italië niet aantreffen. Daar hebben ze tenminste wel smaak. Vroeger was het al not done om op sandalen te lopen. Alleen Jezusfreaks droegen ze. Inclusief geitenwollen sokken. Ook geen fraai gezicht, maar die sandalen waren in ieder geval nog van echt leer en met een metalen gesp. Zo niet die verfoeilijke kunststof Teva dingen. Ze zien d’r al niet uit, maar ruiken ook nog eens naar ingetrokken voetzweet op een bedje van chemische meuk. En dan die ongeknipte behaarde jubeltenen niet te vergeten. Hartelijk dank Mark Thatcher. Voor het uitvinden van de allerlelijkste vrijetijdsschoen ooit: de Teva sandaal.
